Oorzaken

Volgens Bezemer hanteren nog veel bedrijven een verkeerde definitie van talent, waar de focus nog merendeel op het ontwikkelen van leiderschap ligt. Uiteraard is dit niet verkeerd, de waarde van een manager of leidinggevende is niet te onderschatten in een organisatie. Maar wat met al dat andere talent dat op de werkvloer aanwezig is en vaak rechtstreeks in contact komt met klanten, leveranciers,…? Worden zij als ‘talent’ geïdentificeerd en alsdusdanig in een talent development plan verder ontwikkelt? Hoe komt het dat vele organisatie dit over het hoofd zien? Of dit vaak wel weten maar niet tot actie overgaan.
De schuld mag hier niet enkel op het management gelegd worden, vaak beseffen medewerkers zelf niet hoeveel talent ze wel hebben en vooral hoe ze dit visibel moeten maken in hun organisatie. De oplossing ligt nochthans bij henzelf. De kunst om jezelf in de kijker te zetten ligt nog steeds gevoelig. Dat merken wij maar al te vaak wanneer we in gesprek gaan met mensen over imago en personal branding. Is het niet arrogant of egoïstisch om jezelf op de voorgrond te zetten en je talenten zichtbaar te maken? Men gaat er nog al te vaak (onterecht) vanuit dat vooruitgang gebaseerd is op verticale stappen, zegt Bezemer. Hierdoor ontzeggen ze zichzelf horizontale en diagonale kansen. Vanuit het management worden ze vaak niet uitgenodigd om dit stapje extra te zetten. Leidinggevenden zouden hun empatisch talent moeten inzetten om ontwikkelingsmogelijkheden bij medewerkers te ontdekken en er concreet mee aan de slag te gaan. We merken ook dat bij het binnenkomen van nieuwe young professionals in een organisatie deze ontwikkelingskansen wel geboden worden. Eens een aantal jaren werkzaam of over de 40 wordt die ruimte om talent verder te ontwikkelen geblokkeerd.

Crisistijd

In cristijd is het juist belangrijk om geen enkele kans te missen. Een zin die al jaren op mijn lippen ligt en in mijn gesprekken met HR vaak nog altijd niet overtuigend genoeg klinkt om de nodige investeringen in talent te doen. Via onze trainingen en coachings trachten we nu net medewerkers op de voorgrond te laten treden en hun talenten tot het maximum te benutten. Hun als het ware visibel te maken zowel intern als naar buiten toe. Ze zijn dé sleutel tot het succes van een bedrijf. Ze zijn de nieuwe marketing voor een organisatie. Nodige budgetten moeten hier dan ook voor gealloceerd worden. Een conversatie tussen één van uw medewerkers en een klant heeft vaak meer effect dan een dure reclamecampagne. Daarmee wil ik uiteraard niet zeggen dat marketing geen enkel nut meer heeft. Ik wil hiermee duidelijk maken dat mensen voor mensen kiezen. Laat me de woorden van Tom Grymonprez (commercieel directeur bij Studio 100) gebruiken zoals hij die citeert in Steven Van Bellegehems boek ‘de Conversation Manager’ : “Je leert pas iemand kennen na veel goede gesprekken. Door te adverteren leer je een consument niet kennen en bouw je geen relatie. Het word dringend tijd dat men start met converseren.”

Oplossing

Er zijn genoeg manieren om dit talent te ontwikkelen. Een investering die veel rendement oplevert. Training, coaching of  een nieuwe uitdaging zijn alvast elementen die snel en gemakkelijk inzetbaar zijn. Er wordt nog al te veel gekeken naar kennis terwijl het ook draait om vaardigheden en gedrag te ontwikkelen. Vaak worden deze nog als ‘soft’skills omschreven. Naar mijn mening een pejoratief woord dat maar beter niet meer uitgesproken wordt.

Volgens het laatste onderzoek van Stepstone (en andere onderzoeken bevestigen dit) wordt de zoektocht naar nieuwe getalenteerde medewerkers schaarser. Niets voor niets lezen we in alle HR-communicatie dat er een ‘War for talent’ woedt. Volgens ditzelfde onderzoek wordt deze strijd om talent gevoed door de hoge vraag naar kandidaten met een dalend aanbod. Werkgevers staan voor een dubbele uitdaging : het talent dat ze hebben behouden, en nieuw talent aantrekken.
Is het dan niet logisch dat men eindelijk inziet dat wanneer met zoveel talent in een organisatie heeft dit op alle niveaus dient gevoed te worden? Niet met extra loon (is niet de grootste trigger), ook niet enkel met zoveel mogelijk kennis in hun hoofd te duwen. Talent voedt en ontwikkelt men door medewerkers de kans te geven het beste van zichzelf te laten zien, hun unieke waarden te projecteren. Wanneer een medewerker zichzelf kan zijn verhoogt dit hun zelfvertrouwen en  hun geluksfactor in de organisatie. En ze moeten vooral bewust zijn van het feit dat ze deze talenten visibel moeten maken.
En dat is dé succesfactor voor een bedrijf en meer nog dé reden waarom ze voor u blijven werken. Medewerkers zijn hét kapitaal van de onderneming. Een uitstpraak die ik 15 jaar gelden wel honderd keer gehoord heb  uit de mond van mijn toenmalige manager. Banaal gezegd komt het erop neer dat een bedrijf zijn medewerkers kan verzilveren in een hoger rendement en een hogere omzet.

Het wordt tijd dat het management en human resources dit niet enkel inzien maar ook werkelijk  de daad bij het woord voegen en budgetten hiervoor voorzien. Een betere communicatie, een betere ondersteuning door training & coaching en een positief werkgeversmerk zijn essentieel bij het behouden van uw talenten.

Onze consulenten werken dagdagelijks met talent en streven ernaar door training en coaching  het beste uit menselijk talent te halen. Meer info, klik hier

*(Bronnen : P&O actueel , whitepaper Stepstone)

Uit mijn workshops, trainingen en artikels blijkt ook dat dit nog altijd voor vrouwen een groot discussiepunt is en dat er heel wat verweer is wanneer ik als consulent een aantal professionele stijlregels voorleg. Het is volgens een aantal dames niet zo belangrijk en het argument ‘ze moeten me maar nemen hoe ik ben’ wordt nog steeds luidkeels naar voren gebracht.
Laat één ding duidelijk zijn. Uiteraard moeten men je nemen hoe je bent maar ik ontmoet veel professonials die niet laten zien wie ze zijn door hun uitstraling. Jezelf zijn en authentiek zijn blijft de bouwsteen van heel je garderobe maar wees consequent en laat jezelf in je zakelijke omgeving dan ook zien door je kleding, stijl en lichaamstaal. Een business omgeving vereist nu eenmaal een bepaald standaard. Men verwacht dat van jou als professional (expectancy management).

Laat me je helpen om te bepalen of je outfit nu wel of niet professioneel is. Hier volgen 5 normen die bepalen of een kledingstuk of ensemble op de werkvloer aan de professionele verwachtingen voldoet.
Norm 1 – Juiste pasvorm en snit
Te lange mouwen,  te lange of te korte rok, maatje te groot,…. een verkeerde pasvorm is nefast om als serieus aanzien te worden. Je laat jezelf en je lichaam niet op een correcte manier zien waardoor je als onzelfzeker wordt gepercepieerd. Een associatie die je op professioneel niveau wil vermijden. Ken je eigen lichaam en leer met dit lichaam om te gaan.
Norm 2 – Kleur
Neutrale kleuren zoals zwart, grijs, bruin en donkerblauw zijn niet alleen de bouwstenen van je garderobe maar zijn en blijven ook de beste professionele kleuren. Enkel met deze basiskleuren kan je echter niet je persoonlijkheid laten zien wat toch zo belangrijk is. Combineer deze onzijdige kleuren dan ook met je beste specifieke kleuren. Hou rekening met de psychologische associaties van kleuren. Zo kan rood in sommige zakelijke situaties je een enorme dynamiek en aantrekkingskracht geven maar kan deze heerlijke kleur ook tegen je werken en te agressief overkomen. Laat je begeleiden of sla er het internet eens op na.

Norm 3 – Stof & materiaal
De stof van een kledingsstuk of het materiaal waar je rok of vest uit vervaardigd is, kan funest zijn voor je zakelijke outfit. De regel schrijft dat hoe meer je kledingstuk uit natuurlijke vezels bestaat hoe meer het op de professionele schaal zal aanvaard worden. Te veel synthetische materialen laten je niet enkel te veel transpireren maar wordt eerder gepercipieerd als ‘cheap’, niet kwalitatief. Een eigenschap die je op zakelijk vlak wil vermijden. Het klinkt hard maar deze waarheid is bewezen. Check je label altijd vooraleer je met je broek naar de kassa trekt.

Norm 4 – Totaliteit & detail
Iedereen draagt een zwarte broek of ander neutraal basisstuk. Toch zien we er allemaal verschillend uit. Zorg ervoor dat de combinaties die je maakt je eigen persoonlijkheid projecteert. Het is juist door verschillende combinaties te maken met dezelfde basisstukken dat je er enerzijds authentiek uitziet  en anderzijds laat je zien hoe dynamisch en krachtdadig je wel bent op professioneel vlak. Elk kledingsstuk in een outfit heeft zijn waarde. Elke combinatie heeft een betekenis.
Elk detail heeft een waarde. Een knop, je horloge, je handtas, je pen,… elk detail bepaalt mee wat je projecteert en hoe je jezelf neerzet op de werkvloer. Goedkope pen = goedkope perceptie, etc…

Norm 5 – Afwerking & verzorgdheid
Net zoals stof een fatale norm kan zijn voor je professionele outfit, is afwerking dat ook. Slecht afgewerkte naden of zomen zijn nefast. Vlekken of gaten in je kleding zijn dat ook. En toch als ik dit tijdens een workshop aanhaal, hoor ik in de zaal steeds hetzelfde. ‘Dat is toch normaal zeker, Kirsten’. Uiteraard is dit normaal en toch zie ik veel mensen die deze regel overtreden. Hou jij niet soms vast aan je favoriete trui, die misschien opgewold is en een gaatje vertoond maar waar je geen afstand van kan doen?

Test deze 5 normen elke keer dat je een kledingstuk aankoopt of aandoet voor professionele doeleinden. Het is je gids om te toetsen of je juist bezig bent. En je zal merken dat het werkt. Er is geen definitie voor professionele uitstraling, het is enkel gezond verstand.

Mevrouw Ringeling kan blijkbaar niet anders dan walgen van het concept alleen al. Zij ziet in personal branding “de vloek van de echte discussie, de stop op persoonlijke groei en de start van vervlakking”. Volgens haar moeten we er gewoon mee ophouden, met onzelf in de markt zetten als sterke persoonlijke merken. “Als we allemaal nou eens zouden kappen met personal branding, dan zouden we weer eens starten met echt contact. Want dit plastic gedoe is bij vlagen niet te harden”, aldus Ringeling.

De aloude misvattingen

Leuk leesvoer, uitgebreide argumentatie ook. Alleen ben ik persoonlijk van oordeel dat mevrouw Ringeling -en met haar heel wat Vlamingen en Nederlanders- niet helemaal begrepen hebben waar personal branding over gaat. Voor alle duidelijkheid: dat ligt allicht niet aan hen, maar aan het feit dat de term een behoorlijk fout Amerikaans marketingtintje over zich heen gesluierd heeft en consultants als ikzelf onvoldoende slagen in hun opzet om een breed publiek diets te maken waarover het nu feitelijk gaat.

In haar artikel hekelt Ringeling mensen die altijd net iets te aardig zijn en fulmineert ze tegen hen die haar en anderen waarschuwen over een overdaad aan negativisme in statusupdates via sociale media. En daar constateren we de eerste hiaat in haar betoog: ze spreekt enkel over personal branding via het web. Iedereen doet zich volgens haar positiever en vrolijker voor dan ze werkelijk zijn, uit angst voor reacties via Facebook, Twitter en Google. Dat, mevrouw Ringeling, heet online reputation management en beslaat maar een fractie van wat personal branding omvat. Bovendien meen ik te mogen stellen dat ze wel heel snel conclusies trekt; andere bronnen zullen beweren dat we net mondiger, persoonlijker en kritischer dan ooit geworden zijn dankzij sociale media, eerder dan vlakker en faker zoals zij dat beweert. Personal branding via sociale media draait niet om het forceren van een virtuele glimlach en het manipuleren van zoekresultaten via Google, maar over het delen van uw oprechte passie en vooral uw unieke expertise en meningen.

Een tweede (en in dit geval gapend) gat in de redenering bestaat erin dat de auteur klaarblijkelijk uitgaat van een compleet verkeerde definitie van wat personal branding nu feitelijk is. Ze is niet alleen, enkele weken geleden tweette de bekende blogger/docent/creativity evangelist Jan Seurinck nog dat hij “personal branding overroepen vindt” en hij was vandaag bij de eersten om het opiniestuk op Contentgirls.nl klakkeloos en vrolijk te retweeten. Blijkbaar willen mensen zich graag blijven vasthouden aan misvattingen en mythes die rond mijn vak zijn opgetrokken; mogelijk om minder te moeten stilstaan bij het imago dat ze zelf al dan niet met succes hebben bij hun doelpubliek?

Wat is personal branding dan wel?

Toegegeven, de term “personal branding” is inderdaad ongelukkig gekozen en laat uitschijnen dat het niet meer dan een quick fix is om u aan de hand van een dikke laag vernis anders en beter voor te doen dan u in werkelijkheid bent. Mensen die geloven dat dit wat dan ook kan opleveren voor hun persoonlijk merk op lange termijn, maken zich schuldig aan wat ik het “Barbie-syndroom” noem. Ze menen vanuit hun vrijgevochten en kritsiche geest te mogen beweren dat personal branding van mensen plastieken Barbiepoppen maakt, holle dozen vol ijle beloftes, volgzame robotten die vanuit angst om hun brand of werkgever te beschadigen vervallen in veilige, positieve praat en zelfcensuur.

Dat is dus niet wat personal branding beoogt. Personal branding gaat over het (her)ontdekken van de waarden die u als mens net uniek en onmisbaar voor uw doelgroep maken. Personal branding vertrekt vanuit deze values om u te helpen u te onderscheiden van anderen. Personal branding helpt u deze waarden te vertalen naar uw interpersoonlijke communicatie via kledij, sociale media, lichaamstaal, etiquette, netwerkstijl, enzoverder. Personal branding is nadenken over hoe u op anderen overkomt, niet gebaseerd op wat zij zouden willen dat u bent, maar gebaseerd op de unieke kernwaarden die u eigen zijn en waarvan u graag zou hebben dat anderen ze gebruiken om u te identificeren en onthouden. Personal branding gaat om mensen vanuit uw talent en expertise gunsten te verlenen zonder daar onmiddellijk iets voor in ruil te willen. Personal branding gaat over het succesvol marketen en  “verpakken” van uw unieke karakter om zo efficiënter uw doelen te bereiken.

Iedereen heeft een personal brand, politiek correct en overmatig positief of niet, en elke vorm van communicatie (al dan niet online) draagt bij aan de associaties die anderen met u maken. Weigeren u hiervan bewust te worden of pertinent ontkennen dat u hier zelfs als kritische tegenstander over nadenkt zou neerkomen op het doelbewust fnuiken van uw carrière, of minstens wijzen op uw geloof in sprookjes.

Als u vertrekt vanuit de idee dat personal branding u kan helpen snel mensen voor de gek te houden, of wanneer u vervalt in lege frasen en het oproepen van associaties die niets te maken hebben met de inherente kwaliteiten van uw persoonlijk merk; dan valt u hoedanook door de mand. Dat proberen mijn collega’s en ik ook dagelijks uit te leggen aan onze klanten en cursisten: uw meerwaarde primeert altijd en in alles wat u doet. Anders wordt u een soort Paris Hilton, het menselijke equivalent van een huis waarbij men eerst het dak en het behang geplaatst heeft, om dan na te denken over het gieten van een degelijke fundering om alles op zijn plaats te houden. Lees: eerst bouwen aan een brand, een lege verpakking als het ware, en later pas nadenken over welke waarden kunnen toegepast worden om het persoonlijk merk in kwestie een zinnige invulling te geven.

Zeggen wat u denkt maakt van u geen slecht personal brand, integendeel. Zelfcensuur zoals mevrouw Ringeling hekelt, zou enkel bijdragen tot het inboeten aan authenticiteit en een afbreuk doen aan de waarden die u eigen zijn. Ze zegt “De gevangenis zit in mijn hoofd. So what als een toekomstig werk-/opdrachtgever mijn mening niet vindt passen bij zijn bedrijf. Kans is groot dat ik daar dan ook helemaal niet op mijn plek zit.”, en dat klopt helemaal. Het in lijn brengen van personal en corporate brands is essentieel voor een goede samenwerking tussen beiden. Maar u anders voordoen dan u bent om een positie te versieren bij een bedrijf zou inderdaad dom zijn. Maar ook daar gaat personal branding dus niet over. Tenminste niet als u weet waarover het gaat en hoe u het in uw voordeel kan aanwenden in plaats van uzelf te censureren.

Graag nodig ik alle non-believers uit om met mij het nut en de bedoeling van personal branding te ontdekken. Seminars en congressen zat waar u van mij kan horen waarom het wel werkt als u het juist aanpakt. In tussentijd kan ik u ter zake mijn boek Mensen als Merken warm aanbevelen, kwestie dat we het in de toekomst minstens over hetzelfde hebben in dit soort discussies.

Niet bepaald verrassend blijkt uit hetzelfde onderzoek dat u vooral een goede eerste online indruk maakt als u opteert voor een “respectabele” foto van uzelf, al dan niet in een kleine groep vrienden. Ook huwelijksfoto’s, strandfoto’s of beelden van uw kinderen bleken goed onthaald te worden.

Geen wereldschokkend nieuws allemaal, maar toch ook niet voldoende genuanceerd naar mijn mening. Het onderzoek houdt immers geen rekening met personal branding, en met de (professionele) doelstelling van de mensen achter de profielen. Dat bikinifoto’s, of voor de mannen: beelden van uzelf in die net iets te strakke speedo-zwembroek, weinig positiefs bijdragen aan uw eerste indruk en de professionele uitstraling van uw personal brand lijkt me evident te zijn. En dat een professionele foto wél goed onthaald wordt (al dan niet van u alleen of in select gezelschap gelijkgestemden) lijkt ook logisch.

Maar ook vakantiekiekjes, huwelijksreportages en foto’s van uw nageslacht scoren goed bij de respondenten. Kan best zijn, op zich zijn dit beelden die men associeert met vrolijke gedachten en de kans dat ze negatieve aspecten van uw persoonlijkheid voor de geest haalt is eerder klein. Van de andere kant: hoe goed is een profielfoto waarop een kwijlende peuter te zien is voor uw carrière? Is uw trouwfoto het eerste wat een potentiële klant van u te zien moet krijgen? En wat voor vrienden mogen er op uw “respectabele” foto staan? Ik neem aan dat alcoholconsumptie voorafgaande aan de fotosessie in deze uit den boze is. Het is niet omdat het goed is volgens een onderzoek, dat het ook past bij de passie en waarden die u als merk wil uitstralen.

De impact van uw profielfoto is nochtans niet te onderschatten. Als u bijvoorbeeld uw Facebook-profiel met privacysettings hebt afgeschermd voor “niet-vrienden”, dan krijgen onbekenden hoogstens uw naam en profielfoto te zien. Wetende dat bijvoorbeeld rekruteerders actief gebruik maken van sociale media om kandidaten te screenen, kan u hier moeilijk geen rekening mee houden. Zo liet Ivo Willems van Cardoen zich enkele weken terug nog in een prime-time reportage ontvallen dat hij vaak alleen maar naar de profielfoto kijkt om potentiële werknemers te weren.

Concreet: zorg dat u een degelijke, bij voorkeur professioneel getrokken, foto gebruikt voor uw sociale netwerkprofielen. Als het even kan is het zelfs het beste om deze foto consequent op alle platformen te gebruiken zodat er herkenbaarheid optreedt bij uw online relaties. Vermijd daarnaast dat u te zien bent (al dan niet in profielfoto’s) in allerhande compromiterende situaties. Laat u niets wijsmaken: Hoe minder afleiding van uw kernwaarden als personal brand hoe beter; hoe leuk uw huisdieren, nieuwe bolide of petekindjes ook mogen zijn volgens allerhande onderzoeken.

Tijd om Klout wat beter te leren kennen. Het systeem kwam tot leven na de constatatie dat alle vormen van marketing gemeten en geanalyseerd kunnen worden, maar dat sociale media een beetje achterop hinkten. Terwijl de waarde ervan voor uw branding alleen maar toeneemt. U kan Klout dus als een soort van “kijkcijfers” beschouwen voor Twitter, Facebook en aanverwanten.

Uiteraard is het noodzakelijk dat u een profiel aanmaakt op de website zelf. Dat is niet bepaald complex, omdat u gewoon uw Twitter- of Facebooklogin gebruikt om in te loggen op het systeem en van start te gaan. Belangrijk is overigens dat u zoveel mogelijk van de platformen waarop u actief aanwezig bent aan uw Klout-account koppelt om zo een volledig mogelijke analyse te bekomen.

Op dit ogenblik zijn naast Twitter- en Facebookprofielen ook uw Google+, LinkedIn-, Foursquare-, Youtube-, Instagram-, Tumblr-, Blogger-, WordPress-, Last.fm- en Flickr-profielen geschikt om aan uw Kloutscore toe te voegen. Gewoon op het bijhorende icoontje klikken, de stappen voor de koppeling doorlopen en klaar. De gekleurde icoontjes representeren de profielen die gekoppeld zijn, maar zover was u vast ook al. Tijd om onze scores onder de loep te nemen.

Uw Klout-score

Als uw profielen gekoppeld zijn, kan Klout automatisch uw activiteit op deze sites in de gaten houden en u meer informatie verschaffen over hoe succesvol uw boodschap daar overkomt en door uw volgers, vrienden en relaties verder verspreid wordt.

Belangrijkst is natuurlijk uw algemene Kloutscore, toegekend op een schaal van 0 tot 100. Het is deze score die u in het groot op uw Kloutprofiel kan terugvinden en die een algemeen beeld schetst van hoe goed u bezig bent. Eigenlijk is het heel eenvoudig: hoe hoger uw score, hoe meer invloed u uitoefent op uw online netwerk. De berekening ervan gebeurt aan de hand van een complex algoritme, een beetje zoals Google de pagerank van een pagina in de zoekresultaten berekent.

Daarnaast krijgt u meteen ook te zien hoe uw score geëvolueerd is gedurende de voorbije dag, 5 dagen en 30 dagen. Panikeer niet als u een score behaalt die zich in de 30 of 40 situeert, want dit is gemiddeld genomen normaal voor een doorsnee gebruiker van sociale media. De ietwat frequentere gebruikers komen allicht in de scores tussen de 50 en de 70 terecht. De échte fulltime influencers scoren allicht boven de 70, al is dat in praktijk eerder zeldzaam uit mijn ervaringen.

Inzicht in uw invloed

Klout heeft als bedoeling uw invloed op anderen te meten. Daarom wordt de Kloutscore verder uitgediept in verschillende elementen, die telkens in een keurig interactieve grafiekje gegoten worden.

True Reach – De true reach toont hoeveel mensen u beïnvloedt via sociale media. Klout doet zijn best om niet menselijke gebruikers (zoals bots) uit de score te filteren en u dus een zicht te geven op de mensen die u echt bereikt en die geneigd zijn uw boodschappen te lezen en verder te verspreiden.

Amplification – Uw amplification toont aan hoe geneigd uw contacten zijn om uw boodschap verder te verspreiden onder hun eigen netwerk. Hoe vaker mensen reageren of ageren op basis van uw netwerkprofielen, hoe hoger uw amplificatiescore.

Network – De netwerkscore toont de invloed van de mensen uit de true reach grafiek. Hoe vaker deze mensen actie ondernemen op basis van uw berichten, hoe hoger de score hier.

Klout style

Naast scores en grafieken zorgt Klout ook voor een opdeling in 16 types gebruikers van sociale media, netjes verspreid in een matrix die onder andere rekening houdt met uw deelgedrag, focus, frequentie en creativiteit.Zo worden types gedetermineerd als Curator, Celebrity, Specialist, Socializer, Activist, Networker, Explorer, Observer, enz… Deze zogenaamde Klout style wordt automatisch toegekend op basis van de manier waarop u gebruikt maakt van sociale media, en is voor verandering vatbaar wanneer u op een andere manier gebruik gaat maken van uw profielen.

Volgens Klout ben ik op heden een “specialist”, wat er op neerkomt dat ik een opiniemaker ben in mijn vakgebied, met een duidelijke focus op topics waarin ik een expertise deel met mijn volgers. Mijn collega Kirsten Ujvari is volgens Klout een “networker”, omdat zij eerder geneigd is om content te delen die van belang zijn voor haar volgers en hen kunnen helpen om zo hun eigen expertise en netwerk uit te breiden.

Topics en +K

Klout is meer dan een automatisch toegekende score. Het platform voorziet sinds kort ook in een mogelijkheid om andere gebruikers extra “punten” te geven wanneer u hun content over een bepaald topic weet te smaken.

Laat ik even een voorbeeld geven uit mijn eigen situatie. Klout houdt mijn tweets en andere updates via sociale media nauwlettend in de gaten. Hierdoor heeft het systeem kunnen zien waarover ik publiceer en welke onderwerpen bij mijn volgers het meeste in de smaak vallen. Klout oordeelt dan ook dat ik het meeste invloed uitoefen wanneer het over “personal branding”, “public relations” en “social media” gaat. Dat wil zeggen dat ik hierover niet alleen updates plaats via sociale media, maar dat ik hierover ook actief converseer en dat anderen mijn boodschappen verder verspreiden naar hun eigen netwerk.

Stel dat u het eens bent met die analyse van Klout, dan kan u mij bij wijze van jurering een +K toekennen op een bepaald topic. Simpel genomen geldt: hoe meer invloed u uitoefent, hoe geneigder anderen zullen zijn om u extra K-punten te geven.

Nog meer tips om optimaal gebruik te maken van Klout? Deel ze hieronder in de comments. In tussentijd nodig ik u uiteraard van harte uit om mij +K te schenken over personal branding op Klout.

Ook op zoek naar een nieuwe uitdaging en onzeker over uw personal brand? Klik dan zeker eens door naar onze open seminars of ontdek het boek “Mensen als Merken” en verzeker uzelf van de best mogelijke voorbereiding!

Ergens is het logisch. Zoals ik al beschreef in mijn boek is het instinctief eigen aan de menselijke aard om “bang” te zijn van vreemden. In ons oeroude limbisch brein zijn we namelijk nog steeds de zoogdieren van weleer, die in enkele seconden moeten beslissen of iemand een gevaar voor onze fysieke integriteit betekent of niet. Dat maakt ons van nature wantrouwig, en het verklaart waarom mensen me steeds komen vragen hoe ze nu juist een gesprek moeten aanknopen met iemand die ze niet kennen en waarvan ze dus antropologisch gezien niet weten of hij/zij te vertrouwen is.

Daar komt dan nog eens bij dat sociale conventies ons vanaf onze kindertijd introvert maken. Onze ouders leren ons dat we niet met onbekenden mogen spreken en dat we niet zomaar moeten beginnen praten met (lees: onszelf opdringen aan) anderen. Dit verklaart waarom mensen onzeker zijn in het benaderen van vreemden, en doorgaans ook niet goed weten wat zeggen om een gesprek op gang te brengen of zichzelf voor te stellen.

Nochtans is het echt niet zo moeilijk. En bovendien doen de meest eenvoudige openers het nog altijd het beste. Als u last hebt om vreemden aan te spreken, probeer dan eens de volgende conversatiestarters:

1. Stel uzelf voor. Ik weet dat het vast belachelijk zal klinken, maar zo eenvoudig kan het zijn. Stap resoluut glimlachend af op een groepje personen en benader hen met een vriendelijke “Hallo, ik ben Stef, aangenaam”, terwijl u uw hand uisteekt voor een handdruk. Dit werkt uiteraard ook voor individuele ontmoetingen aan de bar, in de lift of buiten bij het roken van een sigaret.
2. Ga voor humor. Vaak is er een stilzwijgend non-verbaal contact wanneer u zich onder vreemden bevindt. U zit naast vreemden in een congreszaal, u staat aan te schuiven om een broodje te bemachtigen, u wacht op een wel heel trage lift, enz. Op zo’n moment kan een humoristische insteek wonderen doen. U zou de eerste niet zijn die met een subtiel “Misschien nemen we beter de trap” of “Ik denk dat ze de broodjes nog aan het smeren zijn” bij anderen een glimlach opwekt en meteen een opening creërt om een verder gesprek aan te knopen.
3. Gebruik gemeenschappelijke kennissen. Het blijft me verbazen hoe weinig mensen gebruik maken van deze conversatiestarter op grote evenementen. Doorgaans is er altijd wel iemand aanwezig die u -al is het maar vaag- kent. Als u zo iemand in gesprek ziet met iemand anders, ga dan goeiedag zeggen en stel u meteen voor aan de gesprekspartners om zo betrokken te raken in het gesprek. Ook een “vreemde” die u eerder op dit evenement ontmoet heeft kan voor een opening zorgen. Wees niet bang om binnen te breken in gesprekken, er worden heus geen staatsgeheimen uitgewisseld en bovendien zal u het snel merken als u toch een ongewenste gast blijkt te zijn. Belangrijk: stel zelf uw kennissen voor aan mensen waarmee u in gesprek bent. Het werkt immers in twee richtingen.
4. Introduceer u bij de blikvangers. Op een congres met sprekers hoeft u deze mensen alvast niet te vragen wat ze doen voor de kost. Spreek deze mensen na hun presentatie dan ook aan, bij voorkeur met een slimme vraag of opmerking die aansluit op hun vakgebied. Meteen ook een moment bij uistek om tip 3 te herhalen.
5. Pols naar de interesses en achtergronden. Dit is de zakelijke variant van de bekende openingszin “komt u hier vaak?” waarmee u vast al eens probeerde iemand te versieren. Vraag bijvoorbeeld aan iemand wat zijn/haar beweegreden was om het evenement waarop u aanwezig bent bij te wonen. Vraag of het de eerste editie is die ze meemaken. Ontdek wat ze interessant vonden aan een bepaalde spreker of het thema van het evenement. Vraag desnoods of ze al eerder aanwezig waren op de prachtige locatie of al lang lid zijn van de club die het netwerkmoment organiseert.
6. Geef gemeende complimenten. Wat houdt u tegen om iemand met een prachtige jurk te complimenteren? Of om te vragen waar iemand een unieke das gekocht heeft? Ook sprekers of iemand wiens boek u gelezen heeft of al eerder aan het werk zag gaan vertellen hoe erg u hun werk of bevindingen apprecieerde, werkt altijd om een boeiend gesprek op gang te brengen.
7. Pols naar meningen. Vraag aan mensen wat ze vonden van een bepaald onderwerp. Check of ze het eens zijn met gelanceerde ideeën. Vraag of ze nog terugkomen naar een volgende editie van een evenement. Vermijdt best wel het delen van politieke of religieuze opinies in een zakelijke omgeving.
8. Small talk is de sleutel. Zowel in mijn publicaties als tijdens mijn seminars over netwerken kan ik dit niet genoeg herhalen: koetjes en kalfjes werken altijd. Laat uw angst om persoonlijke informatie te delen achter u, en deel banale weetjes en verhalen over uw dag, het weer, de file waarin u stond om op het event te raken, vanwaar u komt, wat uw vijfjarige dochter vanmorgen zei, waarheen u op reis trekt, enz… Zolang de informatie ietwat relevant is voor de persoon waarmee u ze deelt, is small talk dé manier bij uitstek om kennis te maken, gemeenschappelijkheden te ontdekken en hierdoor meteen ook onthouden te worden.

Vergeet nooit dat kennismaken met vreemden een kunst is, eerder dan een wetenschap. Het gaat om het overwinnen van een nutteloze ingebakken verlegenheid. Het ergste wat er kan gebeuren is dat de ander niet zo boeiend is dan u dacht, waarna u gewoon vriendelijk een andere gesprekspartner opzoekt. Introvertie brengt u werkelijk nergens, u openstellen voor kennismaken met onbekenden des te verder. Laat die angsten voor wat ze zijn, u heeft immers niets te verliezen en alleen maar te winnen.

‘Het duo dat het meest populair is, wint een restaurant’. Vlaanderen zal stemmen op mensen. Niet zozeer op het restaurant zelf, maar op de duo’s die het restaurant runnen.  Diegene die het sterkste persoonlijk merk heeft, maakt naar mijn mening dan ook de meeste kans. Diegenen met de X-factor, dat duo met het meest charisma, met het meeste populariteit, … En daar wringt nu net het schoentje. Het is nu toch niet het eerste seizoen dat van Mijn Restaurant gemaakt wordt, toch? Dan zou je als deelnemer toch ook moeten weten dat het publiek uiteindelijk de bepalende rol heeft in je toekomst, zeker met de subjectieve montagetechnieken en snoeiharde jury-oordelen die we ondertussen al gewend zijn van de makers. Deze wetenschap indachtig zouden de kandidaten toch wat meer aandacht mogen besteden aan hun personal branding.

Sta mij toe dit te illustreren aan de hand van 4 blunders die mij ter zake zijn opgevallen in het lopende seizoen van het programma.

Blunder 1

De camera kijkt mee, en toch valt het mij op dat sommige duo’s niet beseffen wat ze voor het oog van heel Vlaanderen zeggen. Vooral wanneer het gaat over commentaar op klanten, jury of zelfs hun eigen teamgenoten. Achterklap hoort niet bij een sterk persoonlijk merk.  Authenticiteit daarentegen wel.  Vooral Steven en Sofie, het koppel uit Dendermonde, heeft hier blijkbaar weinig kaas van gegeten. Het zal je niet populair maken wanneer je elkaar constant afbreekt.

Blunder 2

Een sterk persoonlijk merk is tevens een geboren communicator. Met datgene wat hij zegt zal hij toehoorders inspireren en op het niveau van zijn gesprekspartners communicaren. Ik denk dat chef Rinaldo van het Tongerse restaurant hierin nog wel een fikse weg af te leggen heeft.  Eerlijkheid gebiedt mij te melden dat de Dendermondse zaakvoerster daar ook wel een een cursus mag voor volgen.

Blunder 3

Een succesvol personal brand vertaalt zijn waarden in zijn uitstraling. Vind jij dat de chef-kok van Blankenberge een ‘chef-kok’-gehalte heeft door zijn onverzorgde kleding en haar? Vind jij dat het schuine pizza-petje van Rinaldo een hoog ‘cuisine’-gehalte heeft en de nodige serieusiteit met zich meebrengt? Vind jij dat Bart en Kris van het Aarschotse restaurant een frisse uitstraling hebben die je zou associëren met frisse en kraakverse gerechten? En hoe sympathiek de dames uit Ekeren ook zijn, vind jij dat ze een volwassen ondernemersuitstraling hebben?

Blunder 4

En tenslotte vraag ik me af waarom alle duo’s die een lange termijnvisie in het hoofd zouden moeten hebben om uiteindelijk hun droomrestaurant succesvol te maken zo weinig efficiënt gebruiken maken van gratis online media zoals het internet en sociale media. Volgens mijn collega Stef Verbeeck, auteur van het boek “Mensen als merken”, bepaalt de manier waarom u omgaat met een krachtig tool als Facebook, LinkedIn, Twitter,… de succesfactor van uw persoonlijk merk. Los van een vrijblijvende Facebookpagina is het momenteel maar pover gesteld met de online aanwezigheid van de deelnemende restaurants.

Waarschijnlijk boei ik mezelf te veel op wanneer ik gedurende een aflevering weer knarsentandend naar de talloze blunders kijk. Het verbaast mij telkens weer dat mensen zo weinig bezig zijn om het maximum uit zichzelf en hun eigen talenten te halen. Iedereen moet zichzelf blijven, daar ben ik het volledig mee eens. Maar wil je iets bereiken, wil je in dit geval eigenaar worden van je droomrestaurant, dan vraagt dit toch iets meer dan een zoveelste carpaccio op het bord neer te ploffen . Het vraagt innovatie en moed om aan jezelf en je persoonlijke marketing te werken. En het vraagt vooral veel gezond menselijk verstand.

1. Ilse Uyttersprot en de “towergate” seksvideo

De voorbije weken was er op sociale netwerksites zoals Twitter en Facebook heel wat te doen over het zogenaamde Towergate-schandaal, met de Aalsterse burgemeester Ilse Uyttersprot (CD&V) in het brandpunt. Wulpse Ilse liet zich tijdens een vakantie gewillig bestijgen door haar bronstige verloofde bovenop een toren. Een toerist betrapte het stel en filmde de hele vrijpartij met zijn gsm. Hoewel het filmpje al anderhalf jaar online staat, duurde het tot eind augustus 2011 voor iemand mevrouw de burgemeester herkende en het bewuste clipje zo terug onder de aandacht bracht via Twitter.

Click here to view the embedded video.

Opvallend aan het hele verhaal is de reactie van Ilse Uyttersprot zelf. Nadat ze op de hoogte werd gebracht van de commotie rond haar vakantiefilmpje poste ze het volgende bericht op Twitter:

Over zogenaamde #towergate: et alors? Was privé & met verloofde. 4 jaar geleden. Politiek nt relevant. Dank voor de tweets vol steun. #aalst”

Een dag later liet ze via dezelfde weg weten dat ze de media-aandacht voor het hele verhaal al beu was en dat het tijd was om zich weer met Aalst bezig te houden. Ondertussen blijven de grapjes en opmerkingen over haar Christen-democratische achtergrond her en der op het web de kop opsteken. In een stad die vooral bekend staat om haar uitbundige carnaval, vrees ik dat Uyttersprot de impact op haar personal brand en haar imago als CD&V-burgemeester toch lichtelijk onderschat met de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 in het vooruitzicht.

Moraal: De reactie van Uyttersprot is op zich niet slecht. Door er kort, krachtdadig en éénmalig op te reageren kon ze zelfs vermijden dat de traditionele media het verhaal te breed uitsmeerden. Of die strategie op langere termijn zo verstandig is, is een ander verhaal.

2. Filip Dewinter en de vergeten microfoon

De gemeenteraadsverkiezingen van 2006 draaiden uit op een titanenstrijd tussen burgemeester Patrick Janssens (zelf ook niet vrij van blunders overigens) en Filip Dewinter (Vlaams Belang). De media kloptten de strijd op tot een ware boksmatch en volgens de peilingen stond het VB nooit dichter bij het doorbreken van het cordon sanitaire. De vraag was niet zozeer hoe de Antwerpse kandidaten op de verschillende lijsten zouden scoren, maar vooral of Janssens zijn sjerp zou kunnen behouden. Dewinter stond op de rand van de burgemeesterstitel.

Een ploeg van Telefacts volgde de VB-voorman gedurende de hele historische verkiezingsdag: ‘s morgens thuis bij het ontbijt, later in het Ekerse stemlokaal, van de ene  televisiestudio naar de andere meeting en uiteindelijk in de late namiddag in het Antwerpse partijhoofdkwartier. Honderden sympathisanten stonden daar met een glas in de hand aan een televisiescherm gekluisterd terwijl de eerste resultaten binnensijpelden. En die resultaten bleken toch minder mee te vallen dan verwacht. Janssens leek stevig in het zadel te blijven, en Dewinter trok zich met enkele getrouwen en familieleden terug in zijn kantoor op de tweede verdieping. Daar werd druk overlegd over het nakende verlies en een eventueel statement voor de pers. Alleen was Dewinter vergeten dat hij het draadloze microfoontje van de Telefacts-ploeg nog droeg.

Click here to view the embedded video.

En zo kon heel Vlaanderen diezelfde avond nog kennismaken met de verbazing van de partijtop, de verbijstering bij een eerder zo euforische Dewinter en de persoonlijke en menselijke antwoorden op de vragen van zijn dochters die zich duidelijk hoorbaar afvroegen of papa nu al dan niet burgemeester zou worden.

Moraal: Hoewel het best begrijpelijk is gezien de emotionele lading van de situatie, zou ik toch willen aanraden voorzichtiger om te gaan met televisieploegen die u in het kielzog volgen. Was het hoogmoed of teleurstelling die Dewinter deed vergeten dat hij zijn microfoon nog droeg? We zullen het vast nooit weten, maar helemaal keurig van Telefacts was het nu ook weer niet om het audiofragment achter zijn rug uit te zenden.

3. Jean-Luc Dehaene en de schootnota

Dat de lopende regeringsonderhandelingen geen fluitje van een cent zijn, weet u ondertussen ook al. Net als heel de wereld overigens. We zouden bijna vergeten dat het ook in 2007 niet bepaald van een leien dakje ging.

Tijdens de bewuste regeringsonderhandelingen werd oude rot Jean-Luc Dehaene (CD&V) het veld ingestuurd om het gekissebis in goede banen te leiden en de uiteenlopende meningen te stroomlijnen. Hij leek zijn functie met verve te vervullen, tot een persfotograaf hem aan de oprit van kasteel Belvédère, waar de onderhandelingen in alle discretie plaatsvonden, kon kieken op de achterbank van zijn auto met een nota op de schoot. Niet veel later merkte de fotograaf in kwestie op dat de tekst op het bewuste blaadje mits wat strategisch inzoomwerk perfect leesbaar werd.

In de bewuste nota, later door Dehaene bestempeld als een privédocument dat niet noodzakelijk het standpunt van zijn partij vertegenwoordigde, zijn duidelijk een reeks bedenkingen en mogelijke coalitieformules te lezen. Zo was er onder andere het voorstel om de staatshervorming uit de regeringsonderhandelingen te houden, een mogelijke formule om een oranje-blauwe regering te vormen en de bedenking om de eventuele verkiezingen van 2009 te laten samenvallen met de regionale verkiezingen.

Dehaene zelf was verbolgen over de gebeurtenissen en sprak scha en schande over de pers die aandacht schonken aan het incident. Zijn reactie sprak alvast boekdelen:

Ik ben verbijsterd over de wijze waarop privé-documenten in mijn wagen werden gefilmd en publiek gemaakt. Straks moeten politici zoals in Rusland met gordijnen aan hun wagen rondrijden om nog enige privacy te hebben. De nota’s bevatten trouwens nog andere elementen en pistes die gelukkig niet zichtbaar waren. De nota’s waren bedoeld als leidraad om in het gesprek metde Koning na te gaan hoe men uit de huidige impasse kan geraken.

Na Dehaene zouden later ook nog Freya Vandenbossche, Caroline Gennez, Elio Di Rupo en zelfs Bart De Wever in de schootnota-val trappen; al was er in het geval van die laatste wel sprake van een typische illustratie van Dewever-humor. Op zijn “schootnota” stond in het groot het woord “Curieuzeneuzemosterdpot!” geschreven.

Moraal: Als u tijdens belangrijke en gemediatiseerde onderhandelingen met uw wagen of te voet door een leger journalisten, cameralui en fotografen heen moet manoevreren, dan lijkt het me verstandig om gevoelige documentatie in een ongemarkeerde kaft of aktentas mee binnen te nemen. U weet immers maar nooit wie de (geheime) informatie de dag erop in de krant kan lezen.

4. Freya Vandenbossche en de geplagieerde thesis

In de maand juni van 2006 ontstaat heisa rond toenmalig vice-premier Freya Vandenbossche (SP.A). Journalist Koen Meulenaere van het weekblad Knack publiceerde immers een opiniestuk waarin hij beweerde dat de op dat moment amper 28 jaar oude toppolitica haar thesis met de titel “Waar eindigt onthullingsjournalistiek en begint sensatiejournalistiek”, niet zelf geschreven had.

Meulenaere bestudeerde het eindwerk, waarmee Vandenbossche in het academiejaar 1998-1999 promoveerde tot licentiaat in de communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Gent, en kwam tot de conclusie dat een werkende moeder van die leeftijd onmogelijk een dergelijk epos had kunnen neerpennen. Minister Freya had uitgebreid de berichtgeving rond de zaak van de zogenaamde Getuige x1 – Regina Louf onderzocht. Knack publiceerde de omstreden thesis op haar website en vroeg lezers hun gedacht erover te delen.

Vandenbossche negeerde aanvankelijk de aantijgingen, maar toen andere media het gerucht gingen oppikken en de beschuldigingen zich bleven herhalen, reageerde ze persoonlijk. Freya dook de zolder in het ouderlijke huis in en diepte alle nota’s, kladversies, onderzoeksmateriaal en zelfs post-itjes op om aan te tonen dat zij wel degelijk de (enige) auteur van de bewuste eindverhandeling was.

Uiteindelijk kon Knack na aanhoudende kritiek en zelfs een publieke en verontwaardigde reactie van professor Els De Bens, de promotor van het werk, niet anders dan haar besschuldiging terugtrekken en de thesis offline halen.

Moraal: Wacht niet te lang om een onterechte beschuldiging te weerleggen. Doordat er weken voorbijgingen vooraleer Vandenbossche publiek en ontzet reageerde, leek het even alsof er een grond van waarheid in het verhaal te vinden was. Als u onschuldig bent, speelt u best kort en hard op de bal.

5. Ingrid Lieten en de teflon-mail

Dat ze bij de SP.A geen kaas gegeten hebben van discreet e-mailverkeer is geen geheim. Naast flaters van Caroline Gennez, Barteld Schutyser en Frank Vandenbroucke was het in februari 2011 de beurt aan Vlaams Minister van Innovatie Ingrid Lieten.

In een interne mail, bedoeld voor enkele partijgenoten, maakt ze zich druk over de positionering van haar partij in de Vlaamse regering en haalt ze hard uit naar zowel collega’s als initatieven van die collega’s. Alleen blijkt de mail niet enkel bij SP.A-collega’s te zijn beland, maar ook bij al haar collega-ministers van andere partijen.

Zo omschrijft ze haar collega’s van CD&V en N-VA op een niet al te lieflijke wijze:

Waarvoor staan wij als sp.a binnen de Vlaamse regering? We moeten ons afzetten van deze uit teflon en beton opgetrokken gevoelloze karikaturen. (…) Het zijn mannelijke macho’s in maatpak die zelfzeker beslissingen nemen, die in de cockpit van de Vlaamse samenleving zitten en deze zakdoek grote gouw trefzeker bestieren.

Daarnaast bekritiseert ze openlijk het beleid van de regering waarvan ze deeluitmaakt (“Vlaanderen In Actie is geen sterk merk”) en zelfs haar eigen portefeuille als Minister van innovatie. Verder maant ze onder meer haar voorzitter Gennez en SP.A-collega’s Vandenbossche en Smet aan om zich te bezinnen over de positie van de partij:

We moeten het profiel van sp.a binnen de regering beter in de verf zetten. We missen een samenhangend verhaal als sp.a binnen de Vlaamse regering.

Uiteindelijk zat er voor Lieten niets anders op dan zich eerst persoonlijk te excuseren bij de betrokkenen, en dit later voor het oog van de camera’s nog eens te herhalen na een persoonlijk standje van Minister-President Peeters.

In een interview met Radio2 had ik destijds de volgende tips voor mailende politici:

Click here to view the embedded video.

Moraal: Leer mailen. Het is echt niet zo moeilijk als het er uitziet.

6. Karel De Gucht en de handel met voorkennis

Toegegeven: het is en blijft een mysterie. Maar er is enkele jaren na datum toch nog altijd onduidelijkheid over de betrokkenheid van Karel De Gucht (Open VLD) bij een handel met voorkennis in Fortis-aandelen.

De feiten spelen zich af op 3 oktober 2008, enkele uren voor het uitbreken van de Belgische bankencrisis. Als Minister van Buitenlandse Zaken is De Gucht nauw betrokken bij de nakende financiële crisis en de gesprekken die de regering voert omtrent de mogelijke overname van banken door de Belgische staat. Toevallig verkoopt zijn echtgenote Mireille Schreurs die derde oktober in haar bankfiliaal te Berlare een aandelenpakket met 2000 Fortis-aandelen, met een geschatte waarde van €500.000. Diezelfde avond wordt de verkoop van Fortis aan de Nederlandse overheid bekend gemaakt.

Toeval? De Gucht zal later, wanneer een anonieme bron het weekblad Humo en de Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen (CFBA) op de hoogte brengt van het verhaal, staalhard ontkennen dat hij betrokken partij is. Zijn vrouw en schoonbroer zouden gewoon toevallig de aandelen van hun moeder verkocht hebben op dezelfde dag. Nochtans doen ze dat “zonder limiet”, een verkoopswijze die zeer groot risico voor de verkoper inhoudt en doorgaans vooral voorkomt bij eigenaars die dringend van hun aandelen afwillen. De Minister maakt zich er van af door te zeggen dat “een anonieme klacht doorgaans meer zegt over de klager dan over de kern van de zaak”. Hoewel er tot op heden nooit iets bewezen is (ook toeval?), geraakt De Gucht toch in een lastig parket. De partijtop promoveert hem uiteindelijk weg naar een Europese functie.

Moraal: Misbruik en gesjoemel (of zelfs maar de insinuatie hiervan) zijn per definitie nooit optimaal te noemen voor een personal brand. Arrogante reacties zijn hoedanook nooit gepast, transparantie of zelfs een schuldbekentenis was hier beter op zijn plaats geweest.

7. Johan Sauwens en het jubileumfeest

Johan Sauwens vertegenwoordigde sinds 1999 de Volksunie in de Vlaamse regering als Minister van binnenlandse aangelegenheden, ambtenarenzaken, stedelijk beleid, huisvesting en sport.

Lang mocht het echter niet duren. In 2001 moest Sauwens opstappen nadat op amateurbeelden te zien was hoe hij luidkeels strijdliederen stond mee te zingen op een jubileumviering van het Sint-Maartensfonds, een vereniging van Vlaamse Oostfrontstrijders.

Sauwens probeerde de meubelen nog te redden door te beweren dat hij niet helemaal zeker was van het doel van het evenement waarop hij was uitgenodigd. Daarnaast liet hij in de pers optekenen dat hij “het slachtoffer van een complot was” en enkel maar steunend lid. Maar toen kort daarna bleek dat hij al meer dan 20 jaar “bijlid” was van de dubieuze organisatie viel dat excuus in duigen als een kaartenhuisje.

Moraal: Het is niet omdat u als politicus kleur bekent door openlijk met uw partijkaart uit te pakken, dat u het zich meteen ook kan permiteren om met ietwat “foute” ideologieën in de media te komen.

8. Marie Arena en de luxebadkamer

In december 2004 raakte rising star en toenmalig Minister-President van de Franse Gemeenschap Marie Arena (PS) in opspraak toen uitlekte dat de renovatie van haar kabinet een slordige €300.000 aan belastingsgeld had gekost.

Het gebouw waarin het kabinet van Arena gelegen is, was inderdaad in slechte staat en was op zijn minst aan een lekje verf toe. Maar de kost en de details van de bewuste verbouwing deed links en rechts toch nogal wat wenkbrauwen fronsen.

Om te beginnen liet haar voorganger Hervé Hasquin (MR) verstaan dat zijn administratie het pand in perfecte staat had achtergelaten. Kort daarna verschenen in de media berichten dat andere, vergelijkbare kabinetsverbouwingen voor €18.000 tot €76.000 werden uitgevoerd, een pak goedkoper dus. En toen de details over de kosten hun weg naar de media vonden was het hek helemaal van de dam. Zo bleek Arena €64.670 te hebben uitgegeven aan nieuwe vloerbekleding alleen, €4.180 voor haar persoonlijke bureautafel en €6.337 aan een douche voor zichzelf.

Arena zweeg in alle talen en wilde aanvankelijk niet reageren op de verhalen. Toen enkele weken later ook nog eens aan het licht kwam dat de zoon van de architect die de verbouwingen uitwerkte tewerkgesteld was op haar kabinet, verloor de rising star meteen een heel deel van haar credibiliteit. Ze werd later nog minister, maar is sinds 2008 uit de schijnwerpers verdwenen.

Moraal: Er mag dan geen wet overtreden zijn, de dure renovatie met een geurtje van zelfverrijking is bij vele (vaak socialistische) Waalse kiezers in het verkeerde keelgat geschoten. Alles wat nog maar zou kunnen neigen naar zakkenvullerij of platvloers profiteren is als politicus hoe dan ook uit den boze.

9. Yves Leterme en de geheimzinnige tweets

Sinds de hippe Minister Q -aka Vincent Van Quickenborne- op aanraden van een bevriend reclamemaker aan het Twitteren sloeg, is de rage ook bij vele andere Vlaamse politici losgebarsten. Eén voor één vonden ze de weg naar het bekende microblogging-platform in de hoop hun karretje te kunnen vasthangen aan het sociale mediasucces van onder andere Van Quickenborne en Barack Obama.

Alleen zijn ze er blijkbaar niet allemaal even bedreven in. Eerste minister Yves Leterme (CD&V) biedt ons het beste voorbeeld van Twitter-geklungel. Net zoals sommige van onze onervaren grootouders hun mail proberen te checken door hun eigen e-mailadres in te geven in Google, zo lijkt Leterme maar moeilijk het verschil te kennen tussen een tweet, een sms, een direct message en een liefdesbrief.

In de zomer van 2010 keken zijn volgers en de media al raar op toen hij plotsklaps het volgende mysterieuze bericht deelde via Twitter:

Want to learn to know you. You too?

Hij beweerde later in de pers dat het de bedoeling was een privébericht te sturen aan een correspondent die hij had leren kennen op een receptie bij de Congolese president Kabila. De verstrooidheid werd door zijn woordvoerder toegeschreven aan de hitte aldaar.

Maar in juni van dit jaar was het opnieuw prijs. Leterme deelde opnieuw 140 karakters die duidelijk niet voor de ogen van al zijn volgers en het verzamelde journaille bedoeld waren:

Missch klopt het niet. Maar dat vertel je me zondagav? Werkte je bij Adecco?/Als ik teveel vraag, zeg maar. Wil je nt stalken…

Nog geen uur later was het bericht verdwenen, een reactie kwam er deze keer niet. Mogelijk is er een verband met de fameuze minaressen-affaire die enkele weken later zou losbarsten? Het blijft een raadsel.

Moraal: Dat politici sociale media gebruiken (en dit zelf doen, ipv van het aan een assistent over te laten) kan ik uiteraard alleen maar aanmoedigen. Maar dan lijkt het mij wel verstandig om zich te verdiepen in de werking van de platformen in kwestie en bij een (overigens menselijke) vergissing geen uren te wachten met de rechtzetting.

10. Flor Koninckx en de positieve blaastest

Sommige schandaalverhalen zijn zo ironisch en vergezocht dat ze lijken te zijn ontsproten aan het brein van de scenarioschrijvers van F.C. De Kampioenen. Nochtans is het trieste verhaal van Flor Koninckx (SP.A) geen verzinseltje. Koninckx werd als rijkswachter bekend als het gezicht van het legendarische Kijk Uit!, een televisieprogramma over verkeersveiligheid op de openbare omroep. Duizenden Vlaamse jongeren leerden de theorie voor het behalen van hun voorlopig rijbewijs uit het door Flor geschreven boekje met verkeersregels.

Ook tijdens zijn tweede carrière als parlementslid en verkeersspecialist voor de socialisten liet Koninckx niet na het belerende vingertje op te steken naar hardrijders en verkeerspiraten allerhande. Groot was de consternatie dan ook toen hij in april 2008 bij een alcoholcontrole in Limburg zelf positief blies.

Click here to view the embedded video.

Media en publiek smulden van het verhaal. En zo mogelijk nog meer bij het flauwe pardon van de gewezen moraalridder:

Ik had inderdaad wat op. Ik kwam terug van een wedstrijd van Racing Genk. Maar ik ken de spelregels uiteraard. Ik weet wat je mag drinken. Ik heb een aperitiefje gedronken, een glas rode wijn en vier pintjes. Zes glazen in vier uur. Maar blijkbaar is dat te veel. Het was ook voor mij een verrassing. Of het een goed idee is om te drinken, als verkeersdeskundige? Nee, dat geef ik toe. Maar iedereen maakt fouten. Het zal me in ieder geval nooit meer overkomen. Als ik met de auto rij, raak ik géén glas meer aan.

Of Flor sindsdien nuchter achter het stuur kruipt, is mij niet bekend. Wel zeker is dat de SP.A hem ontzette uit zijn functie als verkeersdeskundige van de partij en dat hij er bij de Vlaamse verkiezingen van 2009 niet meer in slaagde een zitje te veroveren in het Vlaamse parlement.

Moraal: U kan niet van uw kiezers verwachten dat ze recht in de pas lopen, als u het zelf niet zo nauw neemt met de wet. En dan vooral de wet die u zelf op moraliserende wijze propageert.

1. De koning is eerder kwaad dan ongerust

U hoeft geen expert te zijn in lichaamstaal om dit te zien. Elke leek kan zien hoe opgewonden de vorst is, zeker in vergelijking met vorige toespraken. Hij zwaait wild met de vuisten, gebruikt het verwijzende vingertje en lijkt zich te moeten inhouden om niet loeihard op de mahoniehouten desk te bonken. Daar waar zijn handen doorgaans kalm gevouwen voor hem op het tafelblad blijven liggen (meteen een ideale manier om zijn zenuwen te baas te kunnen), voert hij deze keer een heel theater op om zijn woorden kracht bij te zetten.

Ook in zijn aangezicht is de woede zichtbaar: priemende blik, gefronst voorhoofd, niet één enkele glimlach of zelfs maar iets dat daarvoor kan doorgaan. Opvallend detail: de koning mag dan wel mermaals zeggen “ongerust” te zijn, de non-verbale signalen die hij op die momenten uitstraalt zeggen iets anders. Het is al woede en boosheid die de klok slaan.

2. De Franstalige versie is opvallend minder hevig

Uiteraard zou een analyse van een dergelijke (hoe u het ook draait of keert) communautair geladen toespraak niet compleet zijn zonder de Nederlandstalige en Franstalige versies met elkaar te vergelijken.

Mij valt het op hoe de Franstalige versie toch een pak minder fel is. Uiteraard blijft hij boos, en ook hier zwaait hij met de vuisten. Maar zijn intonatie is op de ene of de andere manier toch vriendelijker. Rest de vraag of het aan zijn gebrekkiger kennis van het Nederlands ligt, en hij bijgevolg niet helemaal zeker is van hoe hij zijn klemtonen moet leggen zonder agressief over te komen. Of zou het kunnen dat hij net iets minder kwaad is op Di Rupo dan op De Wever?

3. De kloof met de burger wordt verkleind

Ik probeer mij altijd voor te stellen hoe dergelijke speeches tot onstaan komen. Toegegeven, Albert is Obama niet, maar u kan mij niet wijsmaken dat hij niet wordt bijgestaan door een team van mensen die nadenkt over de toon van zo’n speech, het pak dat hij aanmoet (goede keuze overigens, met een rode of andere powertie had het er allicht nog agressiever uitgezien), de lichaamstaal die hij zal hanteren en dergelijke meer.

De hand van kabinetchef Van Ypersele lijkt me toch duidelijk in dit verhaal. Dat de koning dit soort duidelijke en directe taal spreekt is een stijlbreuk waarvan ik vermoed dat derden aan de basis liggen. Mogelijk zijn het ook adviseurs als zij die Albert aangeraden hebben om archaische taal als “waarde landgenoten” in te ruilen voor “beste landgenoten”. Hiermee verkleint hij de kloof tussen zichzelf en de burger en wil hij allicht aan de burger tonen dat hij met dezelfde grieven kampt aangaande de politieke situatie.

4. Het is hoedanook mooi theater

Aan de reacties in de traditionele media, maar ook die via Twitter en Facebook, te zien heeft België de boodschap ontvangen. Ontvangen, maar daarom niet begrepen. Wie de politiek een beetje van uit de coulissen volgt, weet dat politici elkaar tussen pot en pint lachend de handen schudden amper vijf minuten nadat ze elkaar voor de televisiecamera’s probeerden af te maken.

Ik denk dan ook niet dat heren als Di Rupo, De Wever, Beke of Michel zullen wakker liggen van een stukje theater. Hoe oprecht de toespraak van de koning dan ook mag zijn, bij de volgende audiëntie van Bart De Wever bij de koning, betwijfel ik over er even stoere praat zal weerklinken in Laken. Ook in de Vlaamse huiskamers zal de impact allicht beperkt blijven.

Koning Albert heeft zijn punt gemaakt door te breken met zijn porseleinen stijl, maar daarmee is het voor velen wellicht ook gezegd.