Heeft u zich wel eens afgevraagd hoe op het eerste zicht vergezochte producten of combinaties van producten ontstaan? Was er echt nood aan een Philladelphia-variant met Milka-chocolade? Vroeg u als man wanhopig om een wegwerpscheermesje van Gillette dat aan de hand van Duracell-batterijen trillingen door uw baardhaar stuurt tijdens het scheren? Of zou het kunnen dat de respectievelijke moederbedrijven wel brood zagen in een combinatie van haar producten om zo een nieuwe markt aan te boren?

Ik zei het al in mijn boek en in mijn populaire lezing “10 redenen waarom je de job niet gekregen hebt”: het tijdperk van de standaard CV’s op basis van een Word-template met lettertype Times New Roman of (de horror!) Comic Sans is echt afgelopen. In het era van sociale media, war for talent en economische crisis moet u nu eenmaal net iets origineler en creatiever uit de hoek komen om nog op te vallen in de stapels curriculums die rekruteerders dagelijks op hun bord krijgen.

In verschillende landen wordt vandaag, 1 maart, nationale complimentendag georganiseerd. De medemens verblijden met een fijn woordje van appreciatie: het is immers iets schoons. Maar voor we vervallen in regelrechte Bond Zonder Naamverhalen leg ik u graag even uit waarom complimenten goed zijn voor uw personal brand. En niet alleen vandaag.

Via het wonderlijke Twitteruniversum kreeg ik vanmorgen de link naar een artikel onder ogen dat mij met verstomming sloeg. Op de Nederlandse blog Contentgirls.nl presteerde auteur Xaviera Ringeling het zowaar een artikel te publiceren onder de ronkende titel “Weg met personal branding”. Het zal u niet verbazen dat ik benieuwd was welke argumentatie zou worden aangevoerd om afbreuk te doen aan een concept dat al duizenden mensen hielp meer te halen uit hun passies en talenten.

Een recent onderzoek van het online reputatiebureau Reputation 24/7 dat vorige week werd overgenomen door de krant De Morgen, beweert een reeks waterdichte regels te bieden voor de keuze van uw profielfoto op sociale media zoals Facebook en Twitter. Zo zouden mensen met een bikinifoto of een beeld van hun auto al meteen negatief ervaren worden door profielbezoekers.

Enige tijd geleden berichte ik reeds over enkele interessante tools waarmee u uw efficiëntie op sociale media kan monitorren en zo kan zorgen dat uw inspanningen helpen om uw personal brand te versterken. De meest gevorderde en bovendien meest uitgebreide tool is zonder twijfel Klout, maar uit de feedback die ik dagelijks ontvang blijkt dat het systeem nog niet echt ingeburgerd is en blijkbaar ook niet altijd even duidelijk is voor de gebruikers ervan.

Op de editie van 2011 van Vacature Talentum te Brussels Expo gaf imagoconsulent Stef Verbeeck een uiteenzetting aan een enthousiast publiek van deelnemers op zoek naar een nieuwe carrièrewending. U kan de presentatie hieronder terugvinden.

Reeds jaren geef ik samen met mijn collega’s training rond efficiënt netwerken. En er blijft nood aan degelijke duiding rond netwerken. Er bestaan immers ontelbare misvattingen over netwerken, dat het neerkomt op geforceerd verkopen en niet meer inhoudt dan glazen alcohol consumeren in kliekjes en later thuiskomen met stapels nietszeggende visitekaartjes. Maar netwerken is vooral duurzame relaties uitbouwen op langere termijn. Hoe u het echter ook bekijkt, het aanspreken van een vreemde blijft voor het merendeel van ons toch nog altijd een moeilijkheid, of zelfs een doorslaggevende reden om te falen in zakelijk netwerken.

Politici zijn ook maar mensen, en dat lijkt de laatste tijd almaar duidelijker. De ene politicus na de andere begaat een publieke blunder, vaak met een imagobeschadiging en zelfs electoraal verlies tot gevolg. Gelekte mails, pikante seksschandalen, minnaars en minnaressen, sneren naar collega’s en gesjoemel allerhande zijn geen uitzonderingen meer; en dankzij de (sociale) media smullen wij er allemaal van mee. We verzamelen even de 10 strafste personal branding blunders van Belgische politici en proberen er meteen de lessen uit te trekken.

“Waarde landgenoten”. Zo begint doorgaans de halfjaarlijkse toespraak van Koning Albert II wanneer hij rond Kerstmis en de Belgische nationale feestdag de natie toespreekt. Deze keer lag het anders. Deze keer sprak onze vorst een land toe dat al meer dan een jaar zonder regering zit. Deze keer was de koning zichtbaar geagiteerd terwijl hij de ene stijlbreuk na de andere manifesteerde gedurende zijn julipraatje. Verschillende kranten vroegen mij in de nasleep van de opvallende speech om zijn lichaamstaal, expressie, intonatie en tekstuele inhoud van zijn speech te analyseren. Dit zijn mijn bedenkingen: